Działania obronne i zaczepne w boksie

Działania obronne i zaczepne

Walka bokserska polega na wykonywaniu następujących po sobie akcji ofensywnych lub defensywnych, przy czym to do których z nich ucieka się bokser zależy od tego jak pomyślnie przebiega walka. Rozsądny bokser stara się bronić, atakować i kontratakować w najbardziej odpowiednich do tego momentach, dbając o to aby nie zużywać zbyt dużo energii.

Akcje ofensywne

Polegają one na dynamicznych, ostrych i możliwie jak najbardziej nieprzewidywalnych działaniach zaczepnych, których celem jest doprowadzenie jednego lub kilku ciosów do celu, tj. wrażliwych miejsc na ciele przeciwnika. Każdy z ataków powinien być rozpoczynany po zaistnieniu dogodnych do tego okoliczności. Bokser nie powinien biernie wyczekiwać na samoistne pojawienie się takich sytuacji, lecz sam aktywnie je tworzyć, przy użyciu wszystkich dostępnych mu środków taktycznych. Akcja ofensywna składa się z kolejno następujących po sobie akcji: przygotowania, pierwszego ciosu atakującego, ataku właściwego oraz wycofania się z ofensywy.

Podstawowym zadaniem przygotowania ataku jest stworzenie luki w obronie przeciwnika. Osiągnąć to można poprzez markowane ciosy, odwracające uwagę przeciwnika, lub zmuszające go do odsłonięcia wybranego celu. Skuteczność ataku zależy od jego nieprzewidywalności, dlatego też akcje przygotowawcze powinny pozostawać w miarę możliwości niezauważone, a atak przeprowadzony szybko i gwałtownie, w najodpowiedniejszym do tego momencie.

Markując ciosy, należy wykonywać je tak, aby możliwie jak najskuteczniej odciągnąć uwagę przeciwnika. Dlatego też powinny być one naturalne i wyraziste, nie do odróżnienia od prawdziwych. Jedyną różnicą pomiędzy nimi powinno być to, że ciosy markowane zatrzymują się zanim dotrą do celu. Z racji zachowania bezpieczeństwa pozycji bokserskiej lepiej jest wykonywać je swobodniejszą, lewą ręką.

Wielką praktycznością odznaczają się markowane ciosy sierpowe, odwracające uwagę przeciwnika od wykonywanego ciosu prostego, np. zagrożenie lewym sierpowym w głowę. Prawa ręka imitując osłanianie głowy szykuje się w tym czasie do ataku. W chwili gdy przeciwnik przemieści rękę aby obronić się przed sierpowym, można natychmiast wykonać cios prosty w głowę. Zaplanowany, właściwy cios powinien być zadany szybko i bez wahania, gdyż w przeciwnym wypadku praca poświęcona na stworzenie sytuacji dogodnej do wykonania go pójdzie na marne, a przeciwnik zacznie dostrzegać markowane ciosy i przestanie na nie reagować. Dlatego też przy stosowaniu markowanych ciosów należy wykazać się kreatywnością, często zmieniając ciosy oraz ich cel, tak aby przeciwnik nie odkrył kryjącego się za nimi podstępu. Bokser powinien możliwie jak najczęściej praktykować stosowanie różnych zwodniczych ruchów, poprzedzających jego ulubione ciosy, czy to poprzez walkę z cieniem, czy to przez ćwiczenia przed lustrem, czy to w czasie sparingów.

Istnieje wiele sposobów, aby zmniejszyć dystans do przeciwnika w wystarczający sposób, aby mieć go w zasięgu własnych ciosów. Bokser preferujący walkę z dystansu szykuje swój atak poprzez poruszanie się po ringu, manewrowanie przeciwnikiem, i wreszcie szybki krok w przód połączony z wyprowadzanym atakiem. Jeśli pierwszy cios okazał się sukcesem, przechodzi on do pełnego ataku, wyprowadzając całą serię ciosów. Gdy cios początkowy się nie powiedzie, wycofuje się on poprzez odejście i ponawia próbę ponownie. Bokserzy walczący w półdystansie podchodzą do przeciwnika wykonując zwodzące ruchy tułowiem, utrudniające powstrzymanie ich za pomocą prostych. Gdy osiągną oni odpowiedni do zadania ciosów dystans mogą rozpocząć atak, przy czym najbardziej typowymi ciosami są krótkie ciosy sierpowe, zgrywane z kolistymi ruchami tułowia i przemieszczaniem masy ciała na obie strony. Po pierwszym, lewym sierpowym należy rozwinąć pełen atak, zawierający krótkie ciosy sierpowe i z dołu, atakujące zarówno głowę jak i tułów. Wszystkie elementy ataku powinny być ze sobą połączone, stanowiąc zgraną całość. Akcję ofensywną należy prowadzić zdecydowanie i pewnie, nie pozwalając na kontratak przeciwnika. Atak jest podstawowym sposobem działania silnego, zdecydowanego boksera chcącego kontrolować przebieg walki.

Kontratak

Bezpośrednie wyjście z obrony i przejście do działań ofensywnych jest jednym z najważniejszych działań boksera. Polega ono na zastosowaniu jakiegoś rodzaju obrony połączonej z kontrciosem „bezpośrednim” lub „z obrony”, i następującym po niej ataku. Kontratak pozwala przejąć bokserowi inicjatywę w walce, lecz wykonanie go wymaga od boksera dużych umiejętności technicznych, zarówno pod względem obrony jak i ataku. Dobre opanowanie techniki pozwala na wielką skuteczność kontrataku. Pewny, nieoczekiwany kontrcios oraz następujący po nim atak zaskakuje przeciwnika i pozwala na odzyskanie inicjatywy. Wielu bokserów specjalizuje się właśnie w takim rodzaju walki, najpierw zachęcając przeciwnika do ataku poprzez stworzenie pozoru odsłonięcia się, jednocześnie przygotowując kontratak, a potem wykorzystując atak przeciwnika do rozpoczęcia kontrnatarcia. Wygląda to na pozorne oddawanie inicjatywy, jednak w rzeczywistości to właśnie oni kontrolują przebieg walki, przeprowadzając ją po swojej myśli, według ustalonego planu taktycznego. Działania defensywne oparte w głównej mierze na aktywnej obronie, czyli polegające na uzyskiwaniu pozycji wyjściowych do kontrataku. Wymagają one od boksera dużych umiejętności, i w pełni pozwolić sobie na to mogą jedynie mistrzowie. Dobrze wyćwiczeni bokserzy z powodzeniem stosują jako manewr taktyczny „przypadkowe” odsłonięcie jakiegoś miejsca na ciele, prowokując przeciwnika do ataku. Daje to im dogodną okazję do zadania kontrciosu „bezpośredniego”.

Kontrcios krzyżowy

Przykładem takiego zachowania jest bardzo popularny kontrcios krzyżowy. Bokser osłania lewą stronę swojej głowy przed prawą ręką przeciwnika, zaniedbując prawą stronę. Skłania to przeciwnika do zadania ciosu lewą ręką. Prowokując taką akcję, bokser szykuje się jednocześnie do zadania kontrciosu „bezpośredniego” swoją prawą ręką. W czasie gdy atak nadchodzi schodzi on z linii ciosu i uderza prawą ręką, ponad ramieniem przeciwnika.rys 26